Diving Club

COSTA RICA 2017

 

 Costa Rica : 26 juni – 24juli 2017

Maandag 26 juni : D-Day !

Alle koffers en toestanden waren gepakt. Wekker stond op 06u00. Nog even de buren op de hoogte gebracht en dan de auto in, op weg naar Schiphol.

Toch een half uurtje file onderweg. De auto netjes op P3 lang parkeren gezet en dan met de shuttle naar de vertrekhal. We hadden onze instapkaarten al afgedrukt en op onze telefoons staan. Geen incheckbalies meer maar een kast met de schuifdeur waar je je koffer moest inzetten. Gewicht werd gecontroleerd en de barcode van de instapkaart gescand. De bagagelabels kwamen er zo uitgerold en moesten we zelf aan de koffer plakken. Geen overgewicht dus de koffer verdween op de band. Dan de security …. 30 minuten aanschuiven met daarna een bodyscan en controle van de handbagage. Geen probleem, we hadden tijd. Daarna paspoortcontrole, ook geheel geautomatiseerd. Binnenkort hebben ze daar geen personeel meer voor nodig.

Nog even iets geknabbeld en gedronken – Heineken – bah en op naar de gate. De Boeing 777 van KLM vertrok precies op tijd richting Panama, een 10 uurtjes vliegen. Ik heb zoals gewoonlijk de meeste tijd geslapen. Heb in een wakkere periode toch nog Rogue One gezien. Bij aankomst in Panama moesten we een drietal uurtjes wachten voor onze aansluiting naar San Jose in Costa Rica. We begonnen stilaan moe te worden. Om 21u55 steeg het vliegtuig op. Na anderhalf uur touchdown in San Jose. Weer de nodige verplichtingen voldoen en naar de exit. Daar stond iemand van het reisburo ons op te wachten en die bracht ons naar ons hotel de Sleep Inn in downtown San Jose. Het was ongeveer middernacht toen we op de kamer waren. Stina had weer voor een lekkere frisse chardonnay gezorgd, die smaakte. Op dit moment ligt TM al te snurken. De wekker staat op 08u00 morgenvroeg. Even bijkomen van de trip.

Morgen geen programma. We gaan gewoon wat sightseeing doen. Slaapwel.

Dinsdag 27 juni : San Jose

Vandaag om 6u30 wakker. Madam lag nog goe te ronken. Nota van MM : ze had ook niet geslapen op de vlieger. Eerste CR ontbijt omstreeks 7u30 : rijst met zwarte bonen, roereieren en een soort van stoofvlees, fruitsap en koffie. Daarna nog wat stukjes ananas, meloen en papaya. (zonder Carlsberg).

Ik had op het net gelezen dat er iemand geleide wandelingen door de stad verzorgd. Die vertrekken om 09u00 aan het plein voor het Nationaal Theater. Leek me wel leuk. Wij daar tot half 10 gezeten maar niemand gezien. Dan maar zelf op weg naar ….. de markt. Kleurrijk en geurrijk … Aan de Plein van de Democratie is er nog een markt …. met souvenirs. Ook daar naartoe. Tegen een uur of 11 tijd om de innerlijke mens te verfrissen. Mady een ijskoffie en ik natuurlijk het plaatselijke bier, een Imperial. We zaten aan de Avenida Central dus was er veel passage. Wat me opviel was dat de lokale Tica’s een stevige poep hebben en een beetje hoger nog van alles stevig en groot ….. Pffft. Zelfs de etalagepoppen zijn welgevormd.

Na een lichte lunch – wrap met kip – tijd om wat water op te slaan in de lokale supermarkt. Hadden ze daar toch Centenario zeker ! Die kans liet ik niet liggen.

Daarna terug naar het hotel om wat bij te komen. Het was hier deze morgen al 27 graden en bewolkt. Nu is het aan het druppelen. Lekker. Subiet de fles van Stina opmaken. Morgen gaan we heel de dag op pad.

Zo’n lange vliegreis kruipt toch in je kleren, we zijn allebei nog doodmoe.

Tot morgen.

Woensdag 28 juni : Irazu vulkaan, Lankester Gardens & Orosi vallei :

Na het ontbijt werden we door het agentschap opgepikt voor een dagtrip met een internationaal gezelschap. Eerste stop de Irazu vulkaan. Als één van de hoogste toppen van het land (ruim 3400m) rijst de Irazú aan de oostkant van San José hoog op. De vulkaan ligt op ongeveer twee uur reizen van de hoofdstad. Een prachtige slingerweg die je als een godheid laat neerkijken op de stad Cartago, je een kleurrijk beeld geeft van de aardappel- en uienboeren die op de flanken werken en een landschap dat drastisch verandert naarmate je hoger komt, brengt je naar de top. Bovenop de vulkaan groeit geen boom meer: slechts lage struiken en vetplantjes overleven de soms barre weersomstandigheden.

Een korte wandeling brengt je naar een zeer oude krater, waarin twee jongere kraters te bezichtigen zijn. De hoofdkrater is het meest spectaculair: je kijkt naar beneden naar een ondefinieerbaar blauw/groen kratermeer. Dat meer hebben we dus niet gezien. Je kon niet dichtbij de rand komen. Een uitkijkpunt geeft je - mits het weer dat toelaat - zicht op de Centrale Vallei en de Atlantische laagvlakte.

De Irazú is een actieve vulkaan die in de loop van de eeuwen een aantal grote uitbarstingen heeft gekend. Bij de laatste grote uitbarsting - in 1963 – was een enorme rookkolom zichtbaar en as dwarrelde honderden kilometers ver nog neer. Van die activiteit is normaal gesproken weinig te zien. De temperatuur van het kratermeer is 35 °C en stijgt naar 70 °C in de buurt van fumarollen; als je goed kijkt kan je het meer inderdaad op sommige plaatsen zien borrelen.

2de stop : Lankester Gardens :

Deze tuin is vooral bekend om zijn collectie orchideeën, +/- 1000 verschillende soorten uit de ganse wereld, waaronder de grootste verzameling miniatuur-orchideeën van +/- 1 millimeter klein. Hiernaast zijn er vele cactussen, bromelia's, palmbomen, bamboe, heliconia's en een tropisch woud.
12 jaar geleden zijn we hier ook geweest. Toen hebben we hier meer dan een halve dag in rondgelopen, nu ongeveer 50 minuten. Toch de moeite.

3de stop : Cartago : de basilica de la Virgen de Los Angeles :

Dit is de meest bekende kerk van Costa Rica en duidt de plek aan waar in 1635 de zwarte madonna van Los Angeles (La Negrita) verscheen aan een meisje. Ze verscheen in de vorm van een klein poppetje dat -ook al werd het verplaatst- steeds weer op dezelfde plek opdook. Tegenwoordig is de zwarte madonna van Los Angeles de beschermheilige van Costa Rica. Aan de madonna worden sterk genezende krachten toegeschreven. In de kerk kun je vitrinekasten gevuld met gouden en zilveren miniaturen van diverse lichaamsdelen zien, die dankbare gelovigen na genezing aan haar hebben opgedragen. De gelovigen kruipen langs de middengang naar het altaar. De zwarte madonna
van Los Angeles wordt op 2 augustus herdacht met een grote bedevaart in de hoofdstad.

4de stop : Orosi vallei :

De Orosi vallei in Costa Rica is zeer bijzonder gelegen. De Rio Reventazón loopt tussen 2 bergruggen door en vormt een zeer vruchtbaar gebied, waar veel koffie wordt verbouwd. De Cachí dam die in de rivier gemaakt is, vormt het mooie Cachí meer. Lunch in een resto midden in een koffieplantage vlak aan het meer. Schitterende plek.
Verkeer van en naar San Jose is een hel. Ellenlange files. Omstreeks 17u00 waren we terug in het hotel en toen begon de regen … Een mooie dag en weer prachtige dingen gezien. Morgen vroeg op. We verkassen naar Tortuguero. Nog even de koffer herschikken en even proeven van de rum. Tot morgen.

29 juni : Tortuguero

Pickup in San Jose omstreeks 06u20. Samen met een moeder en zoon uit de Canarische Eilanden en een familie uit de UK vertrokken we richting Gualipes – ontbijt – een uurtje rijden, Daarna dwars door ananas en bananen country – Delmonte en Chiquita – richting het vertrekpunt van de boten, weer een uurtje. Tortuguero is alleen bereikbaar met de boot of met het vliegtuig. De boot is het leukste. Je vaart ongeveer een uur over de rivier omringd door tropisch regenwoud, schitterend. Toen de gids een verhaal vertelde, zag onze schipper iets bewegen op het water. Een slang dus : de green vine snake, felgroen maar niet giftig.

Bij aankomst in de Manatus Lodge een drankje gekregen en naar de kamer gegaan. En wat voor een …. Mady en ik moeten via WhatsApp met mekaar communiceren, zo groot is ze. Airco, TV, wifi, binnen en buitendouche. Er woont zelfs een hagedis in de pompbak.

Een woordje over Tortuguero :

Nationaal park Tortuguero is een van de populairste parken van Costa Rica. Het ligt in de provincie Limón aan de noordoostelijke Atlantische kust ongeveer 80 kilometer ten noorden van de Caribische stad Limon. Het park is opgericht in 1975 en heeft een oppervlakte van 77.032 hectare waarvan 52.000 hectare in de oceaan. Het biedt bescherming aan zeeschildpadden die hier van juli tot oktober hun eieren komen leggen.

Het dorp Tortuguero bestaat pas sinds 1930 toen een Colombiaanse familie zich in het gebied vestigde. Rond 1940 werd in Tortuguero begonnen met de exploitatie van het regenwoud. Om het transporteren van het hout te vergemakkelijken werden er kanalen gegraven. Vandaag de dag is er in de omgeving nog weinig oerbos over. Het grootste deel van de vegetatie bestaat uit secundair bos. In 1975 is het nationaal park ontstaan om het gebied te beschermen. Als gevolg hiervan komt een groeiend aantal zeeschilpadden op het langgerekte strand van Tortuguero nestelen. De belangrijkste bron van inkomsten voor de bewoners van Tortuguero is het toerisme.

Om 15u00 gingen we per boot naar Tortuguero Village. Van daaruit even naar het strand. Veel wind, dus woelige zee. Ik ging even de temperatuur van het water voelen en kreeg direct een golf over mijn voeten. Sandalen kleddernat. En het hield niet op. De lucht zag bijna zwart en het duurde niet lang voor we een onweersbui over ons heen kregen. Toch de weergoden getrotseerd en een wandeling door het dorp gemaakt. Leuk plekje.

De geplande avondsafari werd uitgesteld tot morgen door de regen. Rond de zessen een cocktail aan het water en daarna diner. En lekker dat het was. TM was “in heaven”.

Nu rustig aant genieten van een Centernario en straks onder de wol. Morgen 2 tochtjes op de kanalen op zoek naar wildlife.

Salut.

30 juni : Tortuguero

Vandaag stonden er 2 boottrips op de kanalen op het programma. Deze morgen vertrokken om 08u30. Bedoeling is om zoveel mogelijk wildlife te spotten, wat ook gelukt is. We zagen spider monkeys, howlers en squirrel monkeys, de 3 soorten die hier voorkomen. Ook 2 en 3 tenige luiaards, iguana’s en basilisken en diverse vogels. Kleine en grote kaaimannen. De foto’s spreken voor zich. Tussendoor nog een verfrissende plons in het zwembad.

Om half 6 stond er nog een avond-nachtwandeling in de jungle op het programma. Lange broek, laarzen en veel insect repellent !

Diverse kikkers, spinnen, sprinkhanen en een soort van opossum gespot. T-shirts waren kletsnat van het zweten. Na het diner een lekkere douche en alles was weer prima.

Morgen verkassen we naar Puerto Viejo aan de Caraibische kust. Dan begint het echte avontuur met onze huurauto.

Tot morgen.

1 juli : Puerto Viejo

Deze morgen om 09u00 de boot op. Dag Tortuguero, het was schitterend. Mooi hotel, vriendelijke staff, prima gids, lekker eten en veel beestjes gezien.

Dan met het busje terug naar het hotel waar we vorige keer hebben ontbeten. Nu was er lunch voorzien. Hier was ook de afspraakplaats om onze auto voor de komende 23 dagen in ontvangst te nemen. We namen afscheid van onze Engelse vrienden – de Gran Canarezen gingen terug met het vliegtuig. Op het afgesproken uur kwam de kerel van het autoverhuurbedrijf eraan met de auto : een Daihatsu Terios 4x4 met GPS ! Alles nagekeken, de verzekering – all in – in orde gebracht en weg waren wij, richting Limon en Puerto Viejo, een trip van ongeveer 2u30. Alles verliep vlotjes, we reden door kleine dorpjes en bananenplantages en het was droog. Geen regen. Net voor Limon bij een afslag een opstopping. Met moeite ons tussen de toeterende auto’s gewrongen. Daarna alles weer rustig. De weg liep langs de Caraibische kust en de zon scheen nog steeds. Rond 16u30 waren we op onze bestemming, Azania Bungalows. Dit kleine resort bestaat uit 10 afzonderlijke bungalows in een mooie tropische tuin. Op het terras van onze bungalow hing een hangmat waar TM gelijk in kroop.

Onze pijp is weeral uit. Nu onder de wol. Slaapwel.

2 juli : Puerto Viejo

Het heeft heel de nacht en de ganse morgen geregend , stortbuien met donder en bliksem. Buiten ontbijten hebben we dus weinig uitgespookt. Vanop het terras toch een paar keer onze nieuwe vriend de agouti gezien. Moet toch trachten hem of haar eens goed op de foto te krijgen. Tegen de middag begon het op te klaren en hield het op met regenen. Tijd voor een wandeling. In de buurt is niet veel te beleven dus staken we de baan over voor een strandwandeling. Dit stuk strand – playa cocles – staat bekend om zijn woeste branding en dus surfers. TM ging even de temperatuur van het water checken. Ik riep haar voor een foto en toen had een golf haar te pakken. Nat tot op de onderbroek, hihihihihi. Beetje verder 2 surfers gade geslagen. Tijd voor een drankje in een reggae bar. Bob leeft hier nog altijd verder.

Even buiten het dorp ligt een kleine botanische tuin annex chocolade fabriekje. Daar zijn we in de namiddag naartoe gereden. Na al die regen lagen de paden er vreselijk modderig bij dus dat bezoek was vlug afgelopen. Toch interessant : inheemse planten, verschillende soort fruit zoals durian, mangoestan, ramboetan, jackfruit, stervrucht, geen zaken die jer hier in CR verwacht. Toen kwamen we op een plek waar er een hoop bromelia’s bij mekaar groeiden en ja hoor : pijlgifkikkers ! Vuurrood, een 3-tal cm groot. Echt schitterend. We vonder er een 10-tal, wel allemaal dezelfde.

Op het einde van de wandeling kregen we nog een lekker sapje aangeboden samen met wat lekker fruit en natuurlijk een stukje chocolade. 70% cacao, lekker bitter.

Op de terugweg een stop aan de lokale supermarkt voor een paar flessen water en wat blikjes bier.

Terug in het hotel het zwembad ingedoken. De zon was ondertussen tevoorschijn gekomen. Lekker. Na al die regen was het serieus afgekoeld. Nog wat fauna gespot zoals een eekhoorn, een kolibri, onze agouti, een basilisk hagedis, een grote sprinkhaan.

Tijd voor het diner waar TM vleesspiezen naar binnen heeft gespeeld en ik een lekkere Argentijnse steak.

Als alles – het weer dus – meezit gaan we morgen snorkelen en hiken door Cahuita NP. Hoop dat die Vanille weer bloeit zoals 12 jaar geleden.

My rastaman vibration is positive. See Yah.

3 juli : Puerto Viejo.

Vandaag een hike door Cahuita NP. Snorkeling zit er niet in, de boten varen niet uit, golven zijn te hoog. Geen probleem. Pickup omstreeks 09u00. Het is maar 9 km rijden en het is droog. We krijgen een gids mee. Mooi, 2 ogen extra. De trail loopt door primair en secundair laaglandregenwoud langs de zee. We hoorden al direct brulapen. Even later zagen we ze ook. En zij ons. Als vorm van verdediging schijten ze naar beneden. We konden de shit maar net ontwijken. Wat hebben we nog allemaal gezien ? 2 eyelash palm pitvipers – zeer giftig – maar ze sliepen. Wasberen, een toekan, eekhoorns, krabben, hagedissen, een vine snake.

We hebben daar toch een uur of 5 rondgelopen. Leuk. Inbegrepen was een lunch. Bij terugkomst in ons hotel direct zwemshort aangeschoten en het zwembad in. Effe afkoelen. Bij het diner was er discussie ontstaan tussen ons en de kelner wanneer we nu gingen vertrekken. Hij zei morgen en wij overnorgen. Toch even nagekeken en de kelner had gelijk. We moeten morgen verkassen. Even de dagen verward. No prob. We hebben morgen toch tijd genoeg, het is maar een uur of vier rijden naar onze volgende bestemming.

4 juli : Sarapiqui

Vandaag verlaten we de Caraibische kust en rijden via Limon naar de Noordelijke Laaglanden, ongeveer 210 km. Na 30 km hielden we halt bij het Sloth Sanctuary, waar ze zich ontfermen over achtergelaten en/of gewonde luiaards. Echt schattige beestjes. Maar o zo traag ! Diegenen die gezond worden verklaard, worden terug uitgezet in de natuur. Mooi initiatief.

Terug op weg. Na een tijdje begon het wreed donker te worden en de eerste regendruppels vielen uit de lucht. Tijd voor lunch in een lokaal restaurantje. De regen viel nu met bakken naar beneden. Het zou niet meer ophouden tot ‘s avonds. Omstreeks half 4 onze bestemming bereikt : Selva Verde Ecolodge. De lodge ligt aan de Sarapiqui rivier in een domein van 500 hectare primair regenwoud. Toen we naar de receptie liepen zagen we al direct pijlgifkikkertjes. Dat belooft ….

Diner in het Italiaanse resto met pasta en pizza overgoten met een glaasje witte wijn. Lekker.

Voor morgen een boottocht op de rivier geboekt.

Nu onder de wol. Slaapwel.

5 juli : Sarapiqui

Deze morgen een boottocht op de Sarapiqui gemaakt. Vergelijkbaar met de kanalen in Tortuguero maar toch weer anders. We zagen hoog in een boom een toekan. Beetje verder een luiaard en aan de andere oever een krokodil van zo’n 1.5 meter …
De brulapen waren niet ver weg aan hun gebrul te horen. Even later vonden we ze in een boom boven de rivier. Het schijten begon weer. Ijsvogels vlogen heen en weer en de aalscholvers zaten hun vleugels te drogen op een boomstam.

Weeral een leuke tocht.

Na een stop aan de bank, we hebben wat centen nodig, verder gereden naar een kikkerhotel – Frogs Heaven. Een bioloog heeft daar een lap grond omgetoverd tot botanische tuin en daar een 20-tal soorten kikkers in uitgezet. We zagen enkele prachtige exemplaren zoals de blue jeans dart frog, de black and green dart frog, de strawberry frog en bovenal het uithangbord van Costa Rica de gaudy leaf frog. Speciaal was ook de glass frog, die zijn buik is doorzichtig. Je ziet zijn organen zo zitten.

Toffe pee die bioloog. Toen we vertrokken, kwam er net een groep Belgen van Joker Reizen binnenvallen.

Terug in het hotel een plons in het zwembad, de vuile was opgeleverd en iets gaan drinken in de bar. We werden daar uitgenodigd om mee een lezing te volgen over hoe de lodge meehelpt om de biodiversiteit in stand te houden. Dit keer ging het over kikkers. Toeval en leerrijk.

Tot morgen.

6 juli : Sarapiqui

Vandaag stond er enkel een jungle hike op het programma met een lokale gids.

Ontbijt om 07u00. We zaten buiten op het terras toen er beneden een neusbeer verscheen die zich tegoed deed aan een paar verse bananen. Leuk beest.

Om 09u00 paraat voor de hike. Selva Verde beheert ongeveer 500 hectare primair regenwoud en daarin zijn enkele trails uitgewerkt. De gids vertelde ronduit over de planten en dieren in de jungle. Leuke kerel. Het pad ging dan weer naar boven en dan weer naar beneden. We zagen blue jeans frogs, kogelmieren, bladsnij mieren, vleermuizen en een aantal mooie vogels waaronder de trogon. Rond de middag waren we terug. Daarna lekker niksen en een plons in het zwembad.

Morgen verkassen naar Monteverde. Is maar een 240 km maar ik herinner me de trip van 12 jaar geleden … de laatste 40 km is onverharde weg. Daarbij komt nog dat je niet veel harder dan 60km/u kan rijden op de smalle baantjes.

Pura vida.


7 juli : Monteverde

Na het ontbijt vaarwel gezegd tegen Selva Verde en op weg naar Monteverde.

Volgens de GPS kon je ofwel langs het noorden – via Arenal of langs het zuiden – via San jose rijden. De Arenal route leek me het leukst. We reden op smalle baantjes richting La Fortuna waar we een stop hielden en een naturales dronken. Dan de leuke weg langs het Arenal meer – geen Sobralia in bloei. Aan de splitsing met de 4E gingen we rechtsaf en stopten aan de German Bakery waar we een sandwich met bradwurst naar binnen hebben gespeeld. Op ongeveer 40 km van onze bestemming heb ik het stuur overgegeven aan mijn chef. Na ongeveer 200m hield het asfalt op en begon de onverharde weg. Dit heeft ze 12 jaar geleden ook gedaan. Het begon te regenen. Omstreeks 15u30 kwamen we aan de Trapp Family Lodge. Blijkbaar zijn dit nog afstammelingen van de Von Trapps uit de Sound Of Music.

Wel een serieus verschil : van 32 naar 23 graden en regen. Er ligt een dekbed en een deken op het bed. Geen fan of airco. Net een lekkere steak gegeten. Nu nog even naat het voetbal op TV kijken. Het is Costa Rica vs Honduras in de Gold Cup. Tot morgen.

8 juli : Monteverde

Sun is shining ! Vandaag geen trekking of zo. We gaan rustig Santa Helena verkennen. Eerste stop
Monteverde NP waar we een trekking voor morgen hebben geboekt. Afspraak 07u30. Dan naar het dorp op zoek naar een ATM, we hebben weer wat centen nodig. Daarna een souvenirshop ingedoken. Een T-shirt, een cap, een ceintuur want mijn nieuwe shorts zakken af. Nog wat muggenmelk ingeslaan. Is wel nodig want die beesten bijten serieus. Daarna naar het serpentarium om wat reptielen – zeg maar slangen – van nabij te bekijken. Wil ik niet in het wild tegenkomen. Pffft. Dan was de orchideeentuin aan de beurt. We kregen een rondleiding inclusief loepe. Leuke dingetjes gezien.

Even verpozen met een icetea. Daarna richting Santa Helena NP, een trip van 5 km over onverharde – bumpy – weg. Misschien iets voor overmorgen ? Lunch aan de pretpark waar je met een harnas door de boomtoppen kan zweven of glijden. Vind ik maar niks. Dan zijn we terug naar Monteverde gereden om de kolibri’s te bekijken. Ze hebben daar bekers en schaaltjes met suikerwater opgehangen en die beestjes komen daar lekker van snoepen. Leuk. Romd half 5 waren we terug in het hotel en gelijk maar een hike in Santa Helena NP gereserveerd voor overmorgen.

Nu naar bed, morgen vroeg op.

9 juli : Monteverde

Het regent …. Om 07u30 een hike in het nevelwoud. Lange broek, botinnen en regenponcho’s.

Het is zelfs fris, een 13 graden, geluk dat ik mijn fleecje aanheb. TM natuurlijk in korte broek en t-shirt zoals gewoonlijk. Onafgezien dat we geen beest zijn tegengekomen, was de hike toch schitterend, Alle bomen begroeit met mos en epifyten zoals varens, bromelia’s en orchideeen.

Rond 12 uur waren we terug buiten. Nog even een stop aan de lokale supermarkt en de koffieshop vooraleer terug naar het hotel te gaan. Nu even de blog bijwerken en rustig aan doen.

Tot morgen.


10 juli : Monteverde

Het regent weer …. maar ja, green season en nevelwoud. Wat had je anders verwacht. Geen probleem, poncho’s en botinnen aan en op weg naar Santa Helena NP. Afgesproken met een gids om 07u30. 10 km onverharde – bumpy road – en veel stenen en modder. Toch maar de 4x4 aangezet. Je weet maar nooit. Mooi op tijd aangekomen en op weg met gids. Dit woud is nog meer dichtbegroeid dan Monteverde. Je loopt echt in de wolken. Nog meer mos en epifyten. Schitterend. Veel boomvarens ook.

De gids toonde ons een holletje in de grond en wat kwam er piepen ? Een tarantula. Gelukkig bleef ze in haar hol.

Al ooit een epifytentak gezien ? Staat mooi in de orchideeenkas …..

Buiten vogels hebben we niet veel gezien. De omgeving maakte veel goed.

Bijna op het einde van de tour een zwarte kalkoen gezien. Weeral wat bijgeleerd.

Op de terugweg een halte aan de Monteverde Coffee Shop waar we genoten van een lekkere koffie en een stukje taart, ikke chocoladetaart en TM een warme kaneeltaart met pistachenoten en amandelen, caloriebommeke. Gelijk 2 pakjes koffiebonen gekocht. Volgens de eigenaar blijft die 7 maand goed, dus dat komt goed.

Subiet naar de bar, het is Happy Hour, 2 voor de prijs van 1 !

Morgen naar de Pacific – Manuel Antonio. Hopelijk wat warmer en droger.

See Yah.

11 juli : Manuel Antonio

Deze morgen na het ontbiit ingepakt en hop de auto in richting Manuel Antonio aan de Pacific. Eerst nog anderhalf uur de bumpy road, pfft.

Er waren gieren aant rondcirkelen boven in de lucht en plotsklaps maakte er ene een landing op een paaltje vlak naast de auto, een kalkoengier.

We reden door prachtige landschappen met mooie vergezichten. Eens de bumpy road voorbij ging het rijden supervlot. We passeerden een rivier met ….. krokodillen ! Supervette beesten. Niet de moment om pootje te baden.

Lunch aan zee met een hamburger in een surfers cafe, Tegen 3 uur waren we op onze bestemming, Hotel Tabulia Tree. Lekker warm, zo’n 30 graden en …. regen met donder en bliksem.

De was ingeleverd, uitstappen gepland en een plons gemaakt in het zwembad. We zagen 2 toekans in een boom verderop. Daarna naar de bar : Costa Rica speelt tegen Canada in de Gold Cup Soccer 2017. Diner met rijst en kip voor mij en voor TM rijst met zeevruchten. Lekker. Subiet naar bed, de airco staat aan. Tot morgen.




12 juli : Manuel Antonio

Deze morgen stond er een hike in het NP op het programma. We werden aan ons hotel met een busje opgehaald en naar het NP gebracht, zo’n 7 km verder. Onder de deskundige begeleiding van een gids begonnen we eraan.

Het Nationaal park Manuel Antonio ligt aan de Grote Oceaan in het kanton Aguirre van de westelijke provincie Puntarenas in de gemeente Manuel Antonio op zeven kilometer ten zuidoosten van de stad Quepos. Het park is een van de drukst bezochte parken van Costa Rica doordat het vanuit San José gemakkelijk te bereiken is. Jaarlijks wordt het park door meer dan 150.000 mensen bezocht. De weg vanaf Manuel Antonio richting park is daarom voorzien van vele accommodaties. Ondanks de drukte is het park een aanrader. Het heeft een oppervlakte van slechts 16.24 km2 en is daarmee het kleinste park van Costa Rica.

Aan de gate is het al aanschuiven. In het park liggen ook 3 mooie stranden dus de Tico’s en Tica’s gaan daar ook graag naartoe, alleen maar om op het strand te liggen en te zwemmen.

Toch weer wat leuke beestjes gezien : luiaards, wasberen, slangen, kikkers, spinnen en sprinkhanen en niet te vergeten de kapucijnaapjes. Al heel veel gezien maar altijd hoog in de bomen, nu redelijk dichtbij.

Desondanks bovenstaand toch niet mijn favoriet, veel te druk. Maar ja.

Rond de middag waren we terug in het hotel voor een verfrissende duik in het zwembad. Doet deugd. Nvdr : geen regen gehad. Daarna besloten om met de auto tot in Quepos te rijden, hier niet ver vandaan. We parkeerden de auto aan de Marina en gingen te voet verder. Kijk daar … een kapper. Ikke mijnen bol even laten gladscheren voor 3000 colones, das 5 US$. Nog goedkoper dan in de Abdelstraat.

Apero in het hotel en een lekker diner afgesloten met een koffie.

Tot morgen.

13 juli : Manuel Antonio

We hebben een boottocht door de mangrove geboekt. Die kon pas doorgaan in de namiddag dmv het tij.

Na het ontbijt een plons in het zwembad, lekker want het was al bijna 30 graden. Onze vriend de iguana lag al te zonnen. Tegen de middag een lichte lunch en omstreeks 14u30 werden we afgehaald. Er gingn nog 2 families Indiers met ons mee. Na 20 minuten waren we bij het haventje en konden we vertrekken. We waren nog geen 500m verder of we kregen bekijks van een troep kapucijnapen. Gekke beesten. Ze kropen op het dak van de boot en stampten met hun poten om ons te waarschuwen : dit is ons terrein, maak dat je wegkomt. Sommigen kwamen even piepen onder het dak. Het alfa mannetje liet zijn mooi gebit zien. Niet teruglachen, das uitdagen. Nog vleermuizen en een hoop vogels gespot. Een leuke omgeving, zo’n mangrovebos. Rond 18u waren we terug. We kregen zelfs nog een diner aangeboden : rijst met bonen, groenten en kip of vis. Lekker.

Bij aankomst in het hotel nog een biertje genuttigd en dan naar bed.

Slaapwel.
14 juli : Uvita

We verkassen vandaag naar Uvita, de kortste verplaatsing in onze rondreis, zo’n 68 km. Uvita ligt aan het Marino Ballena NP, Een protected area in zee. De bultrug walvissen komen hier hun jongen ter wereld brengen. Verblijf in de Cusinga Eco Lodge. 10 mooie bungalows op een heuvel met zicht op zee. We kwamen aan omstreeks 11 uur. Onze bungalow was al vrij dus we konden gelijk inchecken. Na de lunch besloten we om naar de strand te gaan. Je moet wel een tocht van 1,6km door het woud ondernemen op een slijkerig pad vol met boomwortels. Op het einde ging het pad steil naar beneden en kwamen we op het strand. Ik had voorafgaand de getijden nagekeken en vanaf 12u was het eb. Dus geen probleem. Er was niemand. We hadden het hele strand voor ons alleen, zo’n 1km zand. Schitterend Robinson Crusoe gevoel. De zee, het strand en dan het regenwoud, helemaal voor ons alleen. Om beurten, je weet nooit wie onze rugzak komt pikken, doken we de Pacific Ocean in. Verfrissend en plezant. Tegen een uur of 4 kwam het tij terug opzetten dus zijn we op ons gemakje teruggekeerd. Tof. Zelfs TM vond dit geweldig.

Even het zout onder de douche afgespoeld en dan naar het lookout point. Daar zaten nog Belgen naar vogels te kijken. Eindelijk een mooie foto van een toekan kunnen maken. We hadden die al veel eerder gezien maar dan hoog in de bomen. Nu zaten ze vlakbij. Bij een glaasje witte wijn de zon zien ondergaan.

Diner was catch of the day met tamarinde saus voor TM en een lekkere steak voor mezelf overgoten met een glaasje witte wijn. Gezellig. Zelfs de temperatuur was aangenaam met een zeebriesje.

Morgen gaan we trachten walvissen te spotten. Slaapwel.

15 juli : Uvita

Om 08u00 vertrokken we met de auto naar Uvita voor onze afspraak met Bahia Aventuras. Bij hen hadden we de Whale Tour geboekt. We waren met 15 personen voor de trip. Daarna terug met de auto naar Marino Ballena NP waar de boot ligt. Vanop het strand door het water de boot op. We hadden al direct geluk : een mannetje bultrug kwam naar de oppervlakte om te ademen. Hij spuit !
Eens die terug de dieperik in gaat kan het tot 20 minuten duren voor die terug bovenkomt. En waar dan ? We speurden met z’n allen de oceaan af. We zagen hem nog een keer of 2. Toen gingen we op zoek naar de vrouwtje met kalf. Die moeten vlugger boven komen en zijn dus makkelijker te volgen. Nog een zeeschildpad gespot ook. De zoektocht scheen op een flop uit te draaien, niks te zien. We voeren dan maar langs de kust op zoek naar vogels. Net toen we de boot gingen stilleggen om een plons in het water te nemen, kreeg de schipper een berichtje dat er even verderop toch een vrouwtje met kalf was gespot. Wij daarheen. Het loonde de moeite. Het kalf was zo vrolijk dat het regelmatig omhoog sprong. Om een goede foto te maken was een probleem aangezien de boot op en neer ging met de deining. Deze ontmoeting maakte de trip zijn geld waard.

Toen we terug aan het strand aangekomen waren, zijn we daar nog een poos gebleven en een lekkere plons in de oceaan gemaakt. Rond 14u00 waren we terug. Eerst in de douche om al dat zout af te spoelen en dan zijn we terug naar het lookout punt gegaan om nog wat vogels te spotten. Weeral geluk : een drietal toekans zaten ons op te wachten.

Rond 18u gaan dineren en dan naar de kamer. Nu even genieten van een Centenario.

Tot morgen.



16 juli : Uvita

Vandaag rustdag. We hebben achter onze bungalow een grasveldje met 2 ligstoelen. Even uitrusten en vogeltjes kijken. Na het ontbijt even met de auto naar de supermarkt want mijn flipflops zijn kapot. Gelijk een paar nieuwe gehaald voor 3,5 $. Dan lekker genieten van de kwetterende vogels en de krekels. En kijk wie we daar hebben …. die hebben we niet meegebracht in onze valies …

Pura vida.

Na de lunch even een siesta gehouden en nu zitten we weer aan de lookout point met zicht op zee.

Morgen verhuizen naar Drake. Dit gaat weer wat worden maar dat vertel ik morgen wel.

Bye

17 juli : Drake Bay

Op de website van het Pirate Cove hotel gelezen dat de weg van Uvita naar Drake in het regenseizoen – nu dus – soms moeilijk te berijden valt omdat een aantal rivieren de weg kruisen en het water dan hoog staat. Niet door te komen, zelfs niet met een deftige 4x4. Even een whatsapp naar de touroperator om te vragen hoe het zit. Ze raadden ons aan om om te rijden via Sierpe en daar de boot te nemen naar Drake. Er is parking voor de auto voorzien. Kostenplaatje 25$ pp enkele reis plus 6$ per dag parking. Even Atuu ingeschakeld daar dit had moeten voorzien zijn in de totaalprijs van de reis. Alles kwam goed. We moeten nu enkel de parking voor de auto betalen.

De boot vertrok om 11u30. Via de rivier door het mangrovebos en dan op de oceaan. Een tocht van een uurtje. De kapitein moest alle zeilen bijzetten op de monding van de rivier om veilig over de branding – golven – van de oceaan te komen. Even spannend.

Landing dus op het strand van het hotel, Pirate Cove. De bagage werd naar de receptie gebracht en we kregen een de luxe bungalow toegewezen – met airco … Mooi met zicht op zee vlak aan het strand. Gelijk ons zwemkostuum aangetrokken en gaan zwemmen. Het strand was weer voor ons alleen. Lekker surfen op de branding.

Voor morgen een trek door Corcovado NP geboekt.

Tot morgen.

18 juli : Drake Bay

Vroeg op om 04u30. Ontbijt om 05u00 en vertrek om 05u30. Met de boot naar Corcovado NP, een uur en 20 minuten varen langs de kust.

Op het strand afgezet aan 1 van de 6 ranger stations. Een erg leuke wandeling door laagland oerwoud. We zagen al direct een agouti lopen. De brulapen maakten veel lawaai. Een beetje verder een troep squirrel monkeys, de kleinste soort van de 4. Dan hoorden we de roep van de ara’s, schitterende vogels.

Nog wat verder kapucijnapen gespot. Een ijsvogel aan de rivier en als kers op de taart een miereneter in een boom. Mooi.



Toen we langs het strand terugwandelden naar de pickup plaats zagen we een hele troep neusbeertjes passeren, met hun staart omhoog. Prachtig.

Met de boottocht erbij zijn we toch een uur of 9 op pad geweest in deze “lost world”.

Terug in het hotel nog even een plons in de oceaan om wat bij te komen.

Apero aan het zwembad. De kamersleutel hangt aan een stuk bamboe, dus redelijk groot om weg te moffelen. Bij het diner waren we een tafel aan het uitkiezen. Uiteindelijk hadden we toch een andere tafel genomen. Ik had de kamersleutel op de eerste tafel laten staan. In de loop van het eten kreeg ik in de mot dat de sleutel weg was. Overal gaan zoeken en vragen. De huisbaas gaf me een loper om in de kamer te gaan kijken maar ik wist zeker dat hij daar niet lag. Toen ik terugkwam lag heel het restaurant in een deuk. De Belg aan de andere tafel had de sleutel gevonden en aan Mady gegeven. Iedereen had besloten om mij nog wat langer te laten zoeken. Onze tafelgenoot gaf me zelfs een zaklamp. Maar ik voelde nattigheid. De sleutel was terecht.

Weeral een mooie dag in dit tropische paradijs. Een rummeke als afsluiter.

Slaapwel.

19 juli : Drake Bay.
Vandaag gaan we snorkelen aan Cano Eiland, een 45 minuten varen van hier. Weer vroeg op. Op de heenweg ogen goed open want de kans bestaat dat je walvissen en dolfijnen ziet. Ikke dus als eerste dolfijnen gespot. Een groepje van een 10-tal jonge dieren. Schitterend.

Er stond noorderwind aan de snorkelplaats dus de zee was ruw met veel golven, niet echt goed. Zicht onder water was betrekkelijk. Er is geen rif maar wel vulkaanrotsen met hier en daar wat koraal. Waar er alleen zand op de bodem lag, zagen we niets. Op de ondiepere plekken toch wat mooie soorten gezien zoals een koffervis, …..

TM zag het even niet meer zitten. Ze werd misselijk door de golven en besloot de 2de snorkeltocht over te slaan. Op de boot was het niet veel beter want die kabbelde maar wat rond en zo werd ze nog misselijker.

Ze was echter niet alleen. Een Duits meisje had haar ontbijt al aan de golven toevertrouwd.

Dan maar de weg – zeg maar vaarbaan – naar het hotel terug ingezet. Rond 13u30 waren we terug. Madam ligt nu te ronken in haar hangmat.

Een beetje teleurstellend, maar ja we zijn ondertussen al verwend.

Straks de koffers wat herschikken want morgen varen we terug naar Sierpe, weer vroeg op. Daar pikken we de auto op en gaan verder naar onze laatste bestemming San Gerardo De Dota om de Quetzal in het vizier te krijgen.

Tot morgen.

20 juli : San Gerardo De Dota

Deze morgen de boot genomen om 07u00. De tocht naar Sierpe ging vlotjes, kalme zee. De auto stond nog steeds op dezelfde plaats. Even de parking afrekenen, 12$, en dan op weg. Onze Belgische vrienden gingen dezelfde kant uit dus die gingen we in de Savegre wel terugzien. Eerst een stuk kustweg tot voorbij Dominical en dan de bergen in. Leuke smalle baantjes die omhoog gingen. Het duurde niet lang of we zaten weer in de wolken. Ik gaf het commando over aan TM. Toen de wolken optrokken kregen we prachtige landschappen te zien. En het koelde af. Aan de kust was het een 37 graden, nu ging het richting 15. Frisjes dus.

De laatste 10 km ging over onverharde weg. Geen gravel maar kapotgereden asfalt met putten. Rustig aan dus. Omhoog en omlaag in 1ste versnelling, ik weet niet hoeveel benzine we er hebben doorgedraaid maar het zal wel dik tegen de 18 liter zijn.

Rond de middag reden we het domein van de Savegre Lodge binnen. Deze ligt in een vallei naast de Savegre rivier. Frisjes maar mooi. Een mooie tuin met veel bloemen en dus veel vlinders en vogels. We kregen een ruime bungalow met 2 king size bedden, terras, badkamer kluisje en zeeeer belangrijk een elektrisch vuurtje.

De rest van de tijd doorgebracht in de tuin en vogeltjes gespot.

Happy hour in de bar en een lekkere dikke hamburger als diner. Tot morgen.

21 juli : San Gerardo De Dota

Voor het slapengaan gisteren dat vuurtje opgezet. Alles voelde vochtig aan, zelfs de lakens, dus dat hielp. Wat langer geslapen deze keer, het was pas 07u00 toen we verrezen. Na het ontbijt een wandeling langs de Rio Savegre gedaan tot aan de eerste waterval. We passeerden een forellen kwekerij. Het is eigenlijk zalmforel. Serieuze beestjes en ook lekker volgens TM. Koud bij de lunch en warm bij het diner.

Een leuke trip door nevelregenwoud. Bromelia’s, varens en mossen op de bomen, echter weinig orchideeën.

Na de lunch een verdiende massage in de spa van een uurtje. Na 4 weken konden we dat wel gebruiken. We hebben er echt van genoten.

Morgen op zoek naar de Quetzal. Batterijen van de camera’s en smartphones zijn al aant opladen.

TM heeft nog een extra deken gevonden in de kast. Het vuurtje staat op volle kracht. Denk niet dat we kou zullen hebben deze nacht. Volgens de smartphone is het nu maar 10 graden ! Pfft.

Tot morgen

22 juli : San Gerardo De Dota

Deze morgen om 06u00 afspraak met de Quetzal gids. Met de auto een tiental minuutjes rijden naar een plek langs de baan waar al vogelspotters door hun telescoop stonden de kijken. En ja hoor, hoog in een boom zat hij al. Een jong met een pluizige kop. Prachtige kleuren ! We bleven maar door de telescoop kijken en foto’s nemen. Een beetje verder zaten een specht en een toucanet.

Dan kwam er een zwerm parkieten aangevlogen. Een beetje verder aan de andere kant van de weg nog een Quetzal. Nu zat hij met zijn rug naar ons toe. Perfectamento !

Na het vogelen zijn we nog een wandeling aan het hotel gaan maken. Er lopen daar 3 trails, de ene al wat langer dan de andere.
Niet veel vogeltjes gezien maar toch weer een orchideetje gevonden.

De wolken begonnen lager te hangen en de zon verdween. Het begon te miezeren. Toen we terug aan het hotel kwamen was het al serieus aant druppelen en nu is het aant gieten.

Tijd om de koffer weer wat op orde te brengen. Morgen terug naar San Jose.

23 juli : San Jose

Na het ontbijt nog wat nagenieten in het zonnetje van deze prachtige oase. Rond een uur of 10 de auto ingeladen en vertrokken richting San Jose. De eerste 8 kilometer weer die bumpy road. Dan terug normale geasfalteerde weg. We kwamen al vlug terug in de bewoonde wereld. Het verkeer werd drukker toen we Carthago naderden. Zonder ongelukken dwars door San Jose in ons hotel aangekomen. Het was nog maar 14u dus nog tijd om te shoppen en iets te bikken. 2 flessen Centenario verdwenen in de koffer samen met nog een paar souvenirs. De auto in goede staat afgeleverd. Via de KLM app onze stoelen op de vlieger gereserveerd en dan naar bed. Morgen pickup om 09u00. Slaapwel.

24 juli : San Jose – Amsterdam

Stipt om 09u00 kwam de shuttle van Top Tours aangereden. Het was dezelfde chauffeur als bij onze aankomst. Leuk. Drop off at het airport. Bagage ingecheckt en nog een laatste ijskoffie genuttigd. Een houten toekan als laatste souvenir verdween in TM haar tas. Na 1 ˝ uur stonden we weer in Panama. Daar hadden we 3 uur stopover. Ik kon me toch niet inhouden en heb me daar een Panama hoed gekocht voor 10$. TM nog een chakoche. Na het veroberen van een Panama burger overgoten met een Panama biertje probleemloos onze stoelen gevonden in de triple seven van KLM. Toch weer wat kunnen slapen aan boord, gelukkig maar. Rond de middag touchdown in AMS. Met de shuttle bus naar de parking en dan met de auto naar huis. Toen we bijna thuis waren zagen we Jr lopen. Hij was TM haren auto komen afzetten. Hadden we gelijk hulp om de koffers naar boven te dragen. De jetlag begon al op te spelen.

Deze bungalow beviel ons totaal niet en de omgeving ook niet. Jammer maar helaas. Dit avontuur zit erop. Prachtige plekken ontdekt, leuke dingen gezien en in mooie hotels verbleven. Geen problemen onderweg en geen ongelukken gehad. Zelfs geen ruzie gemaakt. Top organisatie zowel van Atuu Travel als Top Tours. Kleine ongemakjes werden ter plekke verholpen dmv een smske of whatsapp. Zo moet het.

Op of aanmerkingen ? Ja, ik had de volgorde van onze bestemmingen beter moeten inschatten. Nu hadden we – volgens ons – het mooiste hotel eerst, terwijl we dit op onze vorige reizen altijd op het laatst hadden. De overgang van Corcovado – 38 graden – naar Savegre – 16 graden – was iets te bruusk. We hebben het overleefd, geen probleem.

Pura Vida !